De tijd gaat voorbij en dan opeens brengt iemand enkele jaren geleden 2 nfars mee (het meervoud van nfar is eigenlijk nfaffer) uit Marokko. Lange bazuinen zoals je die ziet in de film Ben Hur. Maar deze Marokkaanse nfars klinken niet zo helder als in de film : ze produceren eerder een klérelawaai. Diezelfde week zie ik toevalig (of niet ?) ook een video met bazuinspelers uit Soedan en hoor ik een cd met Indische religieuse muziek met gekromde bazuinen. En dan gaat er een licht bij me op : wat ik zie en hoor doet me denken aan die cd : "the Music of Islam". Ik zoek de track terug op en ja hoor, ook dit zijn gelijkaardige bazuinen. Vanaf dan laat de idee mij niet meer los : we moeten ook in België zo'n feestelijke muziekstoet creëren. Maar hoe ?

Gewoon naspelen of importeren heeft -voor mij althans- geen zin. Wel : hoe ga je dit gegeven vertalen naar een stad als Brussel of Antwerpen ? We beginnen, met een kleine SIF subsidie, in Antwerpen. Het loopt niet goed : we proberen zelf bazuinen te maken maar die werken niet naar behoren. De deelnemers, gerecruteerd uit de door ons georganiseerde Marokkaanse percussieklas vinden de nieuwe ritmes niet leuk. Zij willen gewoon traditionele ritmes spelen. De trompettisten vinden hun eigen instrument toch veel interessanter dan zo'n bazuin, waarop je geen melodietje kan spelen. OK, dan niet.

Ik leg de idee voor aan de coordinatoren van de Zinnekeparade. Zij zien er wel wat in. Opnieuw beginnen dus, maar niet van nul, en met meer mogelijkheden. De leerlingen van de Antwerpse lasklas van Steunpunt tewerkstelling, o.l.v. Mohamed El Ouazghari, hebben zeer goede trommelharnassen gemaakt, waarop o.m. ook nog stokken kunnen bevestigd worden met vlaggen. Manuela Lauwers ontwerpt en maakt een eerste kostuum. Daniël Fox komt uit Engeland om meer speciale bastrommels te construeren. Michael Weilacher (een Amerikaan uit Antwerpen) en ikzelf schriiven muziek. Jo Zanders coördineert en fabriceert nfars. Na opnieuw veel mislukte -of te dure- pogingen vindt hij het : 2 inschuifbare plastic electriciteitsbuizen, een trombonemondstuk en een afgezaagde spa-fles als paviljoen. De spa-fles wordt later vervangen door een verkeerskegel of een paviljoen van een kapotte trompet. We kunnen beginnen : mensen opbellen, reclame maken, enthoesiasmeren…

We repeteren in de Vaartkapoen. Centrum West en Vereniging voor Marokkaanse Jongeren (VMJ) zijn ook partners. Eerste repetitie : groot alarm. Slechts één meisje komt opdagen. Tweede repetitie : drie meisjes. Derde repetitie : vijf andere gegadigden… Zo gaat het een tijdje door tot we een achttal 'vaste' mensen hebben. Voor het eerst krijgen we een idee hoe de groep gaat klinken. Fantastisch dus. Vanaf nu gaat het snel : de mond aan mond reclame doet zijn werk. Meer en meer mensen willen meedoen, de energie komt los. Vijftien jongeren (12-14 jaar) van Centrum West komen nu ook. Met hen werken we van 18u tot 20u. Met de ouderen (vanaf 16 jaar) vanaf 19u3O. Het is spannend, het is moeilijk, het is frustrerend, maar o zo intens en ontroerend.

FUGA, de Japanse taïkos

Steunend op vier rijtuigen met hun massieve trommels in de vorm van antieke potten, leveren de taïkospelers, rechtstreeks vanuit het land van de Rijzende Zon een levendige internationale bijdrage aan de Parade...

Het 'E-U Japan Fest Commitee' (M. Kogi, secretaris-generaal) schept artistieke banden tussen Japan en Europa. Voor Brussel - Europese Cultuurstad voor het jaar 2000 - heeft hij Fuga voorgesteld, een befaamde groep taïkospelers. De gemengde percussies hebben zich ontwikkeld via Fanfarrah en Percussions-Percutons. Na een eerste stage in maart 2000 in de Vaartkapoen en Idéal Stand'art in april gevolgd door een aansluiting bij de Parade waar ze het ritme zullen aangeven aan de rollers van Hip Hop in Line en tevens enkele solo's zullen uitwisselen met de muzikanten van Fanfarrah.

Verantwoordelijke van de Fugagroep : Kengo Inagashi en Masayoshi Shimada, Professionele percussionisten; artistieke omkadering: Yosuke Ohashi, regisseur in het Bewegingstheater "Taïchi-Kikaku".