 |
 |
 |
|
|
|||
|
|
 |
 |
||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||
 |
|||||||||||||||||||||||||
| Onwaarschijnlijke
en oproepende ontmoeting: wie is wie, wie doet wat, wat is de beste band
tussen de kunst en het sociale, welke partners voor de meest levendige creativiteit,
hoe kunnen we deze energieën aan elkaar lassen en op straat een hedendaagse
verbeelding toelaten ? Wat alles zal binden, is het intieme van de inwoners:
ze hebben allen iets te vertellen en de parade zal de juiste plaats zijn
voor deze uitdrukking-in-wording:
- de stedelijke identiteit, of hoe zijn wijk vertellen, of zijn straat, zijn veelvuldige te beschermen waarden, zijn te behouden levenswijze, hoe kunnen we in een vrolijke optocht de enorme rijkdom tonen van het samengaan van culturen met hun opvallende interferenties ; - ter nagedachtenis van een ogenblik van Maghrebijnse immigratie, de herinnering aan de jaarlijkse zomerse verhuizing, met de volgestouwde wagens klaar voor een warme terugkeer naar de thuislanden; - de bende als bevoorrechte uitdrukkingsvorm voor de gemeenschappen in de marge; hier zal de bende eigenaardig genoeg mensen van allerlei origines en leeftijden verenigen, de bende ontkent zijn Braziliaanse oorsprong niet, maar de dansers en muzikanten, uit alle gemeenten van Brussel, scheppen een nieuwe, interculturele bende als vertegenwoordiger van het universeel karakter van de dans, de universele vreugde van het samen trommelen op de ritmes van de straatkasseien, kasseien van een stad die aldus haar veelvoudige identiteit bevestigt; - en de humor en het gelach om de verstomming ten aanzien van de eigen origines uit te drukken: wat is dat, Brussel, deze stad waar witlof en ... Brusselse spruiten uitgevonden werden ! Weet men wel dat Sint-Gillis vroeger volzat met tuinen waar met name de befaamde kleine kooltjes werden gekweekt en waar nog een Selderstraat overblijft... Hoe kunnen we deze veelvormige stad vertellen die dan eens een nachtmerrie lijkt te dromen, dan weer wakker wordt in Breugheliaanse kermissen, studentenstoeten of voetbaloptochten, behoeften aan een echte rechtvaardigheid, witte marsen ? Rond het Cultureel Centrum Jacques Franck, de zuidpool van de Parade hebben zich aldus vier ateliers verenigd: de 'Mijn Woord(en) Parade' van Vorst: parade van de herinnering aan de immigratie; Allen in hetzelfde Schuitje (in het land van de kool), een circusspektakel vertrekkend van een trapeziumkar; de Zinnekesbende, straatdansers geleid door Braziliaanse percussies; de Zinneke Parade Marollen rond portretwimpels van inwoners van de wijk van de Hoogstraat, vergezeld door rappers, breakers, hiphopdansers, opgezweept door percussies op blikken die versierd werden door graffitikunstenaars. Deze vier ateliers worden nog vervoegd door de kleine groep ORPHEE uit Corroy-le-Grand: de verrassingsgast ! Paraderen betekent zich tonen; tonen dat men bestaat, dat men zin heeft om mooi te zijn, met... paradekleren ! Aldus zal de Zinneke Parade een uniek ogenblik zijn van waardering van de stad op zich: haar inwoners van alle culturen, alle talen, alle rassen, verenigd in hun bevestigde verscheidenheid, uiteengestald en rondlopende. 27 mei, vanaf de middag : enkel en alleen omwille van deze dag zal zich een enorme energie ontplooien, een beetje overal voorbereid gedurende een jaar in ateliers, foyers, jeugdhuizen, wijkhuizen, scholen,... Wij hopen u op deze dag te kunnen verbazen, u te doen beven van geluk, uw ogen te doen schitteren wanneer eindelijk onze karren, onze kostuums, onze liedjes, onze dansen, onze muziek uit de schaduw zullen treden, gedragen door verlichte glimlachen. Productie : Cultureel Centrum Jacques Franck, Catherine Simon, 02/538 90 20 |
|||||||||||||||||||||||||
